Dünyanın farklı bölgelerinde meydana gelen krizlerden en çok etkilenen kesim, çocuklar oluyor maalesef.

Savaşlar, işgaller, doğal afetler, iç karışıklıklar, yoksulluk ve salgın hastalıklar nedeniyle ebeveynlerinden birini veya her ikisini kaybeden çocuklar, sahipsiz ve korumasız kalmaktalar. UNICEF verilerine göre dünyada her gün 10 bine yakın çocuk öksüz ve/veya yetim kalmakta. Dünyadaki yetim sayısının yaklaşık 400 milyona ulaştığı tahmin edilmektedir. Asya, Afrika, Latin Amerika ve Ortadoğu bölgeleri yetim çocuk sayısının en yoğun olduğu yerlerdir.
 

Sahipsiz ve korumasız kalan yetimler, suistimale açık yapısı nedeniyle her türlü tehditle karşılaşmaktadırlar. İnsan kaçakçılığı, istek dışı evlatlık verilme, çocuk askerliği, çocuk işçiliği, organ mafyası, fuhuş ve dilenci şebekeleri, misyoner örgütler, madde bağımlılığı ve çeşitli suç örgütlerinin hedefinde olan yetimler, hayatın zorlukları ile birlikte, bunlarla da mücadele etmek zorundadırlar.

Kötü niyetli suç şebekelerinin hedefinde olan yetimlerin, aynı zamanda barınma, giysi, gıda, sağlık ve eğitim gibi fiziki ihtiyaçlarının yanı sıra, duygusal olarak da desteğe ihtiyaçları vardır. Zira yetimler, yetimlikleri dolayısıyla çocuk yaşta endişe, depresyon, kızgınlık ve dışlanma gibi duyguları yaşamak durumunda kalırlar.

Oysa her çocuk doğuştan itibaren temel yaşam hakkı, eğitim hakkı, sağlık desteği hakkı, barınma hakkı, fiziksel ve psikolojik sömürüye karşı korunma hakkı gibi temel insani haklara sahip değil miydi?

Yetimleri bu haklardan mahrum bırakan neydi peki.